व्यक्तिचित्र

अर्थात् सुजीव शाक्य

बसन्त बस्नेत, माघ ७, २०७६

कुनै बेला बढ्तै सकारात्मकतावादी देखिने सुजीवमा अब भने आलोचनात्मक धारणाले बास गर्न थालेको हो त ?
पुरा पढ्नुहोस्

विपिनको बोध

गोकर्ण गौतम, माघ ७, २०७६

उसै पनि विपिन कार्कीलाई फिल्मबाट मनग्ये प्रस्ताव आउँथे, त्यसमाथि जात्रै जात्रा सुपरहिट भयो । एकसाथ उत्कृष्ट अभिनेताको दुई राष्ट्रिय अवार्ड पाए । प्रसाद रुचाइएपछि फिल्मको ओइरो लागिहाल्यो । प्राय: निर्माता सीधै भन्थे, ‘कति पारिश्रमिक चाहियो भन्नुस्, फिल्मचाहिँ खेल्नुपर्‍यो ।’ नजिकका साथीभाइ भन्थे, ‘पाएको बेला खेलिहाल, पछि नपाउन सक्छौ ।’ तर जात्रै जात्रापछि उनले जम्मा एउटा फिल्म खेले, सेल्फी किङ । यही फिल्मको डबिङमा व्यस्त अभिनेताले सुनाए, “मलाई पाएजति होइन, चाहेजति फिल्म मात्र खेल्नु छ । चार वर्षमा २० फिल्म खेलेर हराउनु छैन । १० वर्षमा २० राम्रा फिल्म खेल्न पाए पुग्छ ।” 

व्यावसायिक सफलता होस् वा अभिनय कौशल, यो समय विपिन अघिल्लो लहरमै आउँछन् । चरित्रलाई जीवन्त बनाउन पटकथा लेखनबाटै समीपमा बस्छन्, निर्देशक/लेखकसँग आफूलाई लागेको कुरा निर्धक्क भन्छन् । हरेक दृश्यमा बहस र छलफल गर्छन् । उनको सिद्धान्त छ, ‘कि निर्देशकले मलाई ‘कन्भिन्स्ड’ गर्नुपर्‍यो, कि म गर्छु ।’ 

आफू विश्वस्त नभई निर्देशकले भनेकै भरमा क्यामेरासामु उभिँदैनन् । पात्रलाई स्क्रिप्ट सुहाउँदो बनाउन अनेक खोज र प्रयोग गर्छन् । यो गुण सेल्फी किङमा पनि आत्मसात गरेको ट्रेलरमा छनक पाइन्छ । यसमा हाँस्य कलाकार बनेका छन् । 

सेल्फी किङमा एउटा संवाद छ, ‘यो मुला स्टारडम, फेम भन्ने कुरा छ नि, मुतको न्यानोजस्तो मात्र हो ।’ फिल्मको पात्र मात्र होइन, विपिन स्वयंलाई यस्तै लाग्छ । भन्छन्, “इमानदार भएर काम गरुन्जेल चल्ने हो, नत्र कसैले वास्तै गर्दैनन् । झन् कलाकारले त हरेक पटक आफूलाई सिद्ध गर्न सक्नुपर्छ ।” 

सोहीअनुरुपको ऊर्जा र आत्मविश्वास छ, उनमा । यसको स्रोत हो, आरोहण गुरुकुल, जहाँ उनले अभिनय मात्र होइन, जीवनपद्धति पनि सिक्न पाए । 

‘विपिन कार्की’ का रुपमा उनले जे–जति कमाए, त्यसको पहिलो श्रेय गुरुकुललाई नै जान्छ । भन्छन्, “गुरुकुलको बसाइ र सिकाइ साँच्चै स्वर्णिम थियो ।” 

तर विपिन उदाउँदै गर्दा गुरुकुल अस्तायो । गुरुकुलका अन्तिम ब्याच हुन्, उनी । त्यहाँसम्म पुर्‍याएका थिए, कमलमणि नेपालले । उनीहरु एकै ठाउँमा हुर्किए, मोरङको बाहुनी । उमेरले कमलमणि जेठा । चाडबाडमा कमलमणिले नाटक गर्दा विपिन यसो झुल्कन पाउँथे । अभिनयको रस त्यतिबेलाबाटै पलायो । कमलमणि काठमाडौँ आएपछि गुरुकुलसँग जोडिए । एसएलसीपछि विपिन पनि यतै आए । गुरुकुलमा नियमित धाउन थाले, दर्शक बनेर । त्यही क्रममा एक दिन सुनील पोखरेलले ‘मिनी अडिसन’ लिएर सडक नाटक खेलाए । 

पहिलो स्टेज नाटक पनि गुरुकुलकै खेल्न पाए, ताराबाजी लै–लै । रंगमञ्चप्रतिको उनको लगाव पोखरेलले भेउ पाइसकेका थिए । त्यसैले उनले विपिनलाई होस्टेलमै बस्न आमन्त्रण गरे । विपिनलाई त ढुंगा खोज्दा देवता मिलेजस्तो भयो । भलै, त्यसका लागि उनले आकर्षक तलब पाइने जागिरबाट हात धुनु परेको थियो । 

गुरुकुलमा कमलमणिसँगै सौगात मल्ल, भोलाराज सापकोटाजस्ता सिनियरसँग संगत गर्ने मौका मिल्यो । उनीहरुबाटै सिके, ‘अभिनय ट्रिक, टेक्निक र फिलिङ्सको सन्तुलित मिश्रण हो ।’ यही मन्त्र शिरोधार्य गर्दै बुख्याँचा, सेतो कपाल, अटलबहादुरको आतंकलगायत नाटक खेले । अभिनय भोक बढ्दै थियो, गुरुकुल हठात बन्द भएर तड्पिरहेका बेला निगम श्रेष्ठले छड्केमा अफर गरे । सौगात, दयाहाङ राई, अर्पण थापा, रोविन तामाङ, नम्रता श्रेष्ठलगायत गिनेचुनेका कलाकारको भीड थियो तर उनी आफूलाई ‘मार्क’ गराउन सफल भए । चरित्रको नाम थियो, बिन्दु, जो चितवनमा गुन्डागर्दी गर्छ । ख्याउटे तर सन्काहा । पहेँलो कपाल, दाह्री पनि रंग्याएको । हुलिया र आनीबानी दुवै कोणबाट नेपाली सिनेमामा करिब नदेखिएको पात्र थियो, बिन्दु । 

छड्केपछि तान्डवमा जँड्याहा ड्राइभर बने, सुन्तलीमा गाउँको एक्लो चोर । कालो पोथीमा दलित मुगेली । साना भए पनि यी पात्रलाई विश्वसनीयता दिलाउन सक्दो मिहिनेत गरे । कालो पोथीका लागि दुई महिना मुगुमै बिताए । चुनौतीपूर्ण भूमिकाको प्यास मेटिएको थिएन । तीन वर्ष यत्तिकै बित्यो । जब पशुपतिप्रसादमा भष्मे डन बने, एकाएक ‘हाइप’ पाए । आफैँले डिजाइन गरेको यो चरित्रले उनलाई करिअरको अर्को उचाइ दिलायो । त्यसपछि उनले कहिल्यै पछाडि फर्केर हेर्नु परेन । लगत्तै आएको जात्राको फणीन्द्र तिम्सिनाले लोकप्रियताको दायरा अझ फराकिलो बनायो । उनी पारिश्रमिक डिमान्ड गर्ने सामर्थ्य राख्न थाले । भन्छन्, “पशुपतिप्रसाद अगाडि फिल्म नपाएर छटपटी हुन्थ्यो । त्यसपछि फिल्म टन्नै आउन थाले, राम्रा छान्न हैरान हुन थाल्यो ।” यसरी रोजेर गरेका फिल्ममा पर्छन्, लुट २, लालपुर्जा, नाका, हरि आदि ।

विपिनले मुख्य भूमिकामा अभिनय गरेका फिल्म एक दर्जन पुग्दै छन् । उनले झन्डै ५० वटा फिल्म अस्वीकार गरे । विषय, चरित्र, निर्देशकदेखि पारिश्रमिकसम्म ख्याल गरेर फिल्ममा अनुबन्ध हुन्छन् । फिल्म मन पर्‍यो भने पैसा उनको प्राथमिकतामा पर्दैन । जस्तो, हरिमा आफैँले खर्च गरे । जात्रै जात्रामा १५ लाख लिए । तर सेल्फी किङमा त्यति लिएनन् किनभने यो व्यापारिक नियत राखेर बनाइएको कथित ‘मसलेदार’ फिल्म होइन । अभिनेतालाई उपलब्ध हुने दायरामा बसेर फिल्म बुलन्द बनाउन सक्दो प्रयत्न गर्छन् । तैपनि उनलाई लाग्दो रहेछ, “मेरा फिल्म उत्कृष्ट छैनन्, सिर्फ नराम्रोमध्ये कम नराम्रो फिल्म खेलिरहेको छु । अझ चुनौतीपूर्ण फिल्मको खोजीमा छु ।” 

पुरा पढ्नुहोस्

कन्सेप्टमा रमाउने कलाकार

सुनिता लोहनी, पुस २९, २०७६

कन्सेप्टमा रमाउने कलाकार हुन्, जो कुनै पनि मिडियामा आफ्नो सिर्जना उत्कृष्ट ढंगले प्रस्तुत गर्छन् ।
पुरा पढ्नुहोस्

विश्वका साथी

राजकुमार बानियाँ, पुस २३, २०७६

अवकाश जीवनलाई सिर्जनशील बनाउँदै साहित्यकर्मी तीर्थराज वन्त
पुरा पढ्नुहोस्

घुमन्ते युवराज

पर्वत पोर्तेल, पुस २२, २०७६

रंगमञ्च नेपाली भाषामा मात्रै सीमित भयो, मातृभाषामा पनि हुनुपर्छ भन्ने मेरो मान्यता हो ।
पुरा पढ्नुहोस्

सुल्तान अफ स्ट्रिङ्स

गोकर्ण गौतम, पुस १७, २०७६

गिटार मेरो प्यासन, प्रोफेसन मात्र होइन, थेरापी पनि हो ।
पुरा पढ्नुहोस्

जब केदारको मन भाँडियो...

गोकर्ण गौतम, पुस ७, २०७६

नेपाली रंगमञ्च व्यावसायिकताउन्मुख छ, दर्शक बाक्लिँदै छन्, नवीन प्रयोगको प्रयत्न भइरहेको छ, नाटकको आयतन फराकिलो बनाइँदै छ, यी सुखद कर्मका एक उज्याला अभियन्ता हुन्, केदार ।
पुरा पढ्नुहोस्

‘...तपाईंलाई कविताको पाप लाग्छ’

गोकर्ण गौतम, मंसिर ३०, २०७६

कविताको कलात्मक प्रस्तुतिका लागि लेख्नु र कन्ठ गर्नु पहिलो खुड्किलो हो ।
पुरा पढ्नुहोस्

‘क्लाउड नाइन’ मा बसिरहन नरुचाउने न्युयोर्क नगरीका फेसन डिजाइनर

सुनिता लोहनी, मंसिर १८, २०७६

अमेरिकाका राजनीतिक मुद्दालाई प्रबल पोसाकका माध्यमबाट देखाउँछन् । उनका कलेक्सनले अमेरिकी समाजको सुरुआत र त्यसको जरालाई पुनर्मूल्यांकन गरेको छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

साहित्यका ‘ब्याड ब्वाय’

राजकुमार बानियाँ, मंसिर १६, २०७६

नारायण ढकालको अराजक नालीबेली
पुरा पढ्नुहोस्

यतीमा रमेको मन

सुनिता लोहनी, मंसिर १०, २०७६

कला स्वतन्त्र हुनुपर्छ भन्ने भनाइमा सबैको एकमत छ । तर स्वतन्त्र दबाबबिना सिर्जना गर्न सम्भव होला ? महर्जनलाई मूर्ति बनाउने काम साधनाजस्तै लाग्छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

‘खनि हो यामु’

गोकर्ण गौतम, मंसिर ३, २०७६

आफ्ना हरेक गीत आफैँ लेख्ने तृष्णा भन्छिन्, “मेरा लागि युट्युब भ्युज मात्र अब्बलताको मानक होइन ।”
पुरा पढ्नुहोस्